Teño que definir a miña liña de traballo e tratarei de plasmala aquí.
Roles de xénero desempeñados por mulleres drogodependentes.
Roles adquiridos socialmente, obrigadas a desempeñalos para ser aceptadas.
Espectativas das persoas profesionais ou espectativas da sociedade en xeral.
Poderíamos falar do feminismo da diferenza para valorar o traballo a realizar con elas: incluiríamos o segregacionismo para traballar a maternidade, a afectividade.
Ou falaríamos do feminismo da igualdade para valorar a presenza de corresponsabilidade, dereito a elexir roles, dereito a ser diferente, igual a un home, estaríamos na coeducación?
Son invisibles no tratamento porque son mulleres, drogodependentes, porque son poucas, porque teñen as mesmas necesidades ca os homes, porque serven os mesmos métodos, porque imos a tratalas con un modelo androcéntrico, porque somos infalibles e sabemos mellor ca elas que, como e de que forma teñen que ser
viernes, 13 de noviembre de 2009
Como pode lograr un xefe que fagas algo cando ti non estás de acordo
Parecería unha cousa imposible que actuase en contra da miña saúde e dos meus principios, pero resulta que non é tan doado.
Cando alguén usa a chantaxe emocional para lograr os seus fins, estou apañada.
Explícovos:
Eu non tiña intención de facilitarlle ao xefe a posibilidade de cubrir o turno dun festivo descuberto, e menos por algo que non me beneficia. Pero cando a contraprestación é que se non o fas tí terá que facelo outro compañeiro e polo mesmo prezo, pois trocan as tornas. Que te tachen de mala compañeira é unha das armas que mellor conseguen que achantemos.
Así que voltarei a cubrir un festivo máis deste ano en troques dun día laborable que non me soluciona nada, perdendo a oportunidade de disfrutar de lecer en compañía.
O da conciliación non debe ser un termo que coñezan ou sepan o que implica. Para que unha persoa concilie eu teño que perder o meu dereito a miña conciliación. Vaia principio máis mal elaborado, espero que o espíritu da lei de conciliación non sexa tan pouco constitucional. Porque a mín ensináronme que os meus dereitos rematan onde empezan os dos demáis, e neste caso os meus dereitos quedaron reducidos a nada para que os dereitos doutra persoa sexan respetados.
Se alguén lle atopa algo bo a traballar noites, festivos e fins de semana que mo explique, porque para o meu obxectivo laboral isto non ten pés nin cabeza.
Unha dúbida son todos os xefes iguais, porque de ser así mellor non busco outro chollo non vaia a empeorar laboralmente, en vez de ir a mellor.
Cando alguén usa a chantaxe emocional para lograr os seus fins, estou apañada.
Explícovos:
Eu non tiña intención de facilitarlle ao xefe a posibilidade de cubrir o turno dun festivo descuberto, e menos por algo que non me beneficia. Pero cando a contraprestación é que se non o fas tí terá que facelo outro compañeiro e polo mesmo prezo, pois trocan as tornas. Que te tachen de mala compañeira é unha das armas que mellor conseguen que achantemos.
Así que voltarei a cubrir un festivo máis deste ano en troques dun día laborable que non me soluciona nada, perdendo a oportunidade de disfrutar de lecer en compañía.
O da conciliación non debe ser un termo que coñezan ou sepan o que implica. Para que unha persoa concilie eu teño que perder o meu dereito a miña conciliación. Vaia principio máis mal elaborado, espero que o espíritu da lei de conciliación non sexa tan pouco constitucional. Porque a mín ensináronme que os meus dereitos rematan onde empezan os dos demáis, e neste caso os meus dereitos quedaron reducidos a nada para que os dereitos doutra persoa sexan respetados.
Se alguén lle atopa algo bo a traballar noites, festivos e fins de semana que mo explique, porque para o meu obxectivo laboral isto non ten pés nin cabeza.
Unha dúbida son todos os xefes iguais, porque de ser así mellor non busco outro chollo non vaia a empeorar laboralmente, en vez de ir a mellor.
Etiquetas:
compañeirismo,
Conciliación,
dereitos
Suscribirse a:
Comentarios (Atom)