As incoherencias dunha xestión ineficaz

Descubrir que tres meses antes de rematar o ano só me quedan 160 horas da xornada anual por traballar resulta anecdótico. Comprobar que a saúde mental das persoas traballadoras non é unha riqueza a conservar senón algo persoal que non depende da relación contractual, supón un requisito máis para catalogar a xestión de persoal como nefasta.
Si disfrutas do teu traballo, mírante con desconfianza. Se che gusta o que fas, entón é porque podes facer algo máis do que fas e non traballas o suficiente.
Resulta difícil asumir que o máis valioso que teño como persoa é o meu tempo nocturno e en datas especiais. Que a miña formación e experiencia non ten valor engadido no meu posto de traballo nin para a miña empresa, como moito é unha eiba algo que incomoda e precísase afastar.
Recoñezo que a mín me gusta impartir talleres de sexualidade e afectividade, que me sinto cómoda traballando en grupo mediano ou grande, que me sinto útil cando traballo en titorías individualizadas e si aquelas persoas coas que traballo consiguen obxectivos síntome orgullosa e satisfeita do tempo e esforzo adicado a buscar e implantar medidas concretas que enfíasen o camiño.
Quero traballar poñendo en práctica o que aprendín da experiencia e da formación continúa. ¿É tan absurda idea?

Novo cambio

As veces semella que eres alguén sen liberdade para decidir o teu futuro.
Onte pasámonos un rato falando sen lograr modificar en nada a nova situación laboral que nos impoñen e por riba, tiñamos que dar as gracias.
Semella que ser educadora se iguala a criada, chacha, moza para todo, ignorante, etc. Podo entender que ás persoas que nos dirixen lles importemos ben pouco (considerando o malas xestoras que son). Pero que a nosa indefensión chegue ao extremo de aceptalo porque nos vincularon a un contrato que nos fai escravas ao servizo da empresa, cústame máis.
Eu non son tan mala profesional como para non poder negociar melloras salariais, ou poder desempeñarme laboralmente dentro da especialización que adquirín co meu esforzo e adicación durante estes doce anos.
Pero semella que isto só se pode lograr renunciando a traballar na mesma empresa e buscando outras saídas laborais, porque o que agradece a empresa na que traballo é que lles laves as batas aos compañeiros e compañeiras doutras categorías profesionais, que non discutas, que lles ofrezas solucións para cubrir servizos mínimos sen solicitar nada en troco e moitas outras lindezas que motivan e incentivan ao traballo.
Que alguén comunique como si avisase de que se esgota o tempo para anotarse a un curso, cea, etc. a xubilación dunha persoa semella o máis despreciable dunha dirección: a falta de tacto, educación e respecto polas persoas que sacaron adiante o traballo e aportaron alternativas á falla de liquidez. Pero de todo hai neste grupo, espero que se cumpla o de que temos o que nos merecemos.

Sentimentos

Falamos de sentimentos moi a miúdo pero poucas veces chegamos a entender á persoa que nolos expresa.
Se buscamos empatizar resulta que deberíamos entender e aceptar como se sinte a outra persoa. Esquecemos eiquí que somos seres con experiencias propias e moitas ideas preconcebidas de que significa pórse no lugar da outra.
Temos dereitos asertivos, pero despois resulta que non podes ou debes utilizalos. Por exemplo, tes dereito a non ser socialble pero logo criticarán que non socialices (ou interactúes, que me gosta máis).
Ante esta reflexión, estaba preguntándome si existe diferencia entre a esixencia que vive unha muller e a que vive un home con respecto a ser a ou o mellor.
A eles díxelles que teñan éxito, pero critícaselles como o alcanzan?
A nos pídesenos que sexamos perfectas, en que áreas, aspectos?
Comprobade que non convivimos coas mesmas espectativas, nin o vocabulario para describilas é semellante.
A verdade que de nós tamén se espera que teñamos éxito, pero en qué áreas?
Non me lembro de que a un home lle digan que sexa perfecto (polo menos con esa palabra), si que faga as cousas perfectas.
Bo ano e bos reis.