Novo cambio

As veces semella que eres alguén sen liberdade para decidir o teu futuro.
Onte pasámonos un rato falando sen lograr modificar en nada a nova situación laboral que nos impoñen e por riba, tiñamos que dar as gracias.
Semella que ser educadora se iguala a criada, chacha, moza para todo, ignorante, etc. Podo entender que ás persoas que nos dirixen lles importemos ben pouco (considerando o malas xestoras que son). Pero que a nosa indefensión chegue ao extremo de aceptalo porque nos vincularon a un contrato que nos fai escravas ao servizo da empresa, cústame máis.
Eu non son tan mala profesional como para non poder negociar melloras salariais, ou poder desempeñarme laboralmente dentro da especialización que adquirín co meu esforzo e adicación durante estes doce anos.
Pero semella que isto só se pode lograr renunciando a traballar na mesma empresa e buscando outras saídas laborais, porque o que agradece a empresa na que traballo é que lles laves as batas aos compañeiros e compañeiras doutras categorías profesionais, que non discutas, que lles ofrezas solucións para cubrir servizos mínimos sen solicitar nada en troco e moitas outras lindezas que motivan e incentivan ao traballo.
Que alguén comunique como si avisase de que se esgota o tempo para anotarse a un curso, cea, etc. a xubilación dunha persoa semella o máis despreciable dunha dirección: a falta de tacto, educación e respecto polas persoas que sacaron adiante o traballo e aportaron alternativas á falla de liquidez. Pero de todo hai neste grupo, espero que se cumpla o de que temos o que nos merecemos.

Sentimentos

Falamos de sentimentos moi a miúdo pero poucas veces chegamos a entender á persoa que nolos expresa.
Se buscamos empatizar resulta que deberíamos entender e aceptar como se sinte a outra persoa. Esquecemos eiquí que somos seres con experiencias propias e moitas ideas preconcebidas de que significa pórse no lugar da outra.
Temos dereitos asertivos, pero despois resulta que non podes ou debes utilizalos. Por exemplo, tes dereito a non ser socialble pero logo criticarán que non socialices (ou interactúes, que me gosta máis).
Ante esta reflexión, estaba preguntándome si existe diferencia entre a esixencia que vive unha muller e a que vive un home con respecto a ser a ou o mellor.
A eles díxelles que teñan éxito, pero critícaselles como o alcanzan?
A nos pídesenos que sexamos perfectas, en que áreas, aspectos?
Comprobade que non convivimos coas mesmas espectativas, nin o vocabulario para describilas é semellante.
A verdade que de nós tamén se espera que teñamos éxito, pero en qué áreas?
Non me lembro de que a un home lle digan que sexa perfecto (polo menos con esa palabra), si que faga as cousas perfectas.
Bo ano e bos reis.

Muller

Agora que teño a titulación en igualdade recén adquirida, teño intención de incluir aqueles sitios que aportan información, publicacións e outro material que me guste.
Presentación « Género y Drogodependencias poucas publicacións ata agora pero interesante para facer seguimento.
FSC .:El proyecto MALVA es un proyecto de prevención de la violencia doméstica asociada al abuso del alcohol:. Moi interesante sobre violencia
Transversalidad de Igualdad de Género
Materiales de la Unidad | Unidad de Igualdad de Género
Xa irei poñendo algunha máis.

Prevención

Resulta que previr é cumprir estrictamente coa normativa legal nos mínimos.
Falta un extintor, non existen planos de situación, baixar ten perigo se o chan está húmido,...
Pero o que conta é ter un documento que dí Plan de Prevención de Riscos. Tamén semella que temos un plan de emerxencia (que ninguén sabe onde está).
Hai que facer equipos de primeira intervención e non se lles ocorre nada mellor que malinformar, unha xa está queimada (isto non aparece no plan) pero estas parvadas non axudan a modificar a calidade no traballo. Tampouco penso que melloren a diminución de riscos, porque excepto para incendios, non observo nada sobre agresións, fatiga mental, sobrecarga, etc.

Xornadas

Non hai nada peor que desexar evitar ao xefe cando este está empeñado en quedar ben.
Decíame un compañeiro de xornada que a forma de menospreciar o traballo de investigación que se realiza entraría dentro do mobing. Supoño que non tería que falar disto con descoñecidos, pero pérdeme a lingua.
O consello que todos me ofrecen é cambiar de traballo, que se supón fácil en plena crise.
Ser funcionaria sería unha boa alternativa, quen me axuda a conseguilo?
Tratarei de preparar as oposicións, iso si teño oportunidade.
Onde están os obxectivos de calidade?

Igualdade

Teño que definir a miña liña de traballo e tratarei de plasmala aquí.
Roles de xénero desempeñados por mulleres drogodependentes.
Roles adquiridos socialmente, obrigadas a desempeñalos para ser aceptadas.
Espectativas das persoas profesionais ou espectativas da sociedade en xeral.
Poderíamos falar do feminismo da diferenza para valorar o traballo a realizar con elas: incluiríamos o segregacionismo para traballar a maternidade, a afectividade.
Ou falaríamos do feminismo da igualdade para valorar a presenza de corresponsabilidade, dereito a elexir roles, dereito a ser diferente, igual a un home, estaríamos na coeducación?
Son invisibles no tratamento porque son mulleres, drogodependentes, porque son poucas, porque teñen as mesmas necesidades ca os homes, porque serven os mesmos métodos, porque imos a tratalas con un modelo androcéntrico, porque somos infalibles e sabemos mellor ca elas que, como e de que forma teñen que ser

Como pode lograr un xefe que fagas algo cando ti non estás de acordo

Parecería unha cousa imposible que actuase en contra da miña saúde e dos meus principios, pero resulta que non é tan doado.
Cando alguén usa a chantaxe emocional para lograr os seus fins, estou apañada.
Explícovos:
Eu non tiña intención de facilitarlle ao xefe a posibilidade de cubrir o turno dun festivo descuberto, e menos por algo que non me beneficia. Pero cando a contraprestación é que se non o fas tí terá que facelo outro compañeiro e polo mesmo prezo, pois trocan as tornas. Que te tachen de mala compañeira é unha das armas que mellor conseguen que achantemos.
Así que voltarei a cubrir un festivo máis deste ano en troques dun día laborable que non me soluciona nada, perdendo a oportunidade de disfrutar de lecer en compañía.
O da conciliación non debe ser un termo que coñezan ou sepan o que implica. Para que unha persoa concilie eu teño que perder o meu dereito a miña conciliación. Vaia principio máis mal elaborado, espero que o espíritu da lei de conciliación non sexa tan pouco constitucional. Porque a mín ensináronme que os meus dereitos rematan onde empezan os dos demáis, e neste caso os meus dereitos quedaron reducidos a nada para que os dereitos doutra persoa sexan respetados.
Se alguén lle atopa algo bo a traballar noites, festivos e fins de semana que mo explique, porque para o meu obxectivo laboral isto non ten pés nin cabeza.
Unha dúbida son todos os xefes iguais, porque de ser así mellor non busco outro chollo non vaia a empeorar laboralmente, en vez de ir a mellor.